home,  Whatever life throws at you

The road to acceptance..

Vorige week heb ik een begin gemaakt aan het bepalen van mijn eigen koers in het leven. Wat samen gaat met het maken van mijn eigen beslissingen en mijzelf dan ook de vrijheid geven om deze te maken. Maar, iets cruciaals ben ik vergeten. Je kan pas gaan bouwen aan jezelf wanneer je jezelf volledig hebt kunnen accepteren.

– In een van mijn eerste Blogs heb ik gedeeld welke theorie ik hierbij gebruik. Op welke manier je “iets” kan accepteren en dat het niet een stap is die je zomaar zet, maar een weg die behoorlijk lang kan zijn. – En dit is moeilijk he… Dit gebeurd niet zo eventjes in een paar weken. Maar ik moet ergens beginnen.

Om mijzelf volledig te accepteren moet ik het doen in stappen. Ik kan niet over het algemeen een acceptatie doen. Dus, ik doe het met de elementen die op dit moment belangrijk voor mij zijn. In mijn beleving heeft een groot deel van de acceptatie te maken met alles wat maar ook wie er in je leven zijn en gebeurt. De wat in mijn leven ben ik redelijk oke mee. Met sommige dingen zelfs tevreden. Zoals mijn huis.

Van alle plekken waar ik gewoond heb – uitzonderlijk mijn ouderlijke huis- is dit de beste plek. BY FAR! Het is echt mijn thuis, en ingericht naar mijn (ook onze) smaak. Wel heb ik altijd een drang om dingen te veranderen, GEEN idee waarom. Ja, misschien ook wel; om mijzelf misschien weer even te knijpen en te kietelen. Nieuwe dingen voor je huisje kopen is namelijk gewoon ook leuk en voor mij een verwennerij. – Geluksmomentje – Maar ik ben tevreden en blij dat ik mag wonen waar ik nu woon.

Mijn baan. Al eerder heb ik daar een Blog over geschreven. Mijn baan is mijn hobby. Dus kan ik het misschien niet volwaardig zien als mijn baan. Maar dan schiet ik mijzelf te kort. Denk ik. De grote vraag is kan ik het accepteren dat dit mijn baan is op dit moment? Kan ik van mijzelf accepteren dat deze “baan situatie” gewoon even een dikke grens is! Ik moet meer, ik kan meer, ik wil meer, ik moet meer. – Ja zelfs 2 keer-

Pff. Lastig zeg! Er zijn zoveel gedachtes over dat ik meer uit mijn carrière moet halen. Omdat ik dat kan… ofzo. (wie zegt dat?!) Maar waarom komt er niet gewoon in mijn hoofd op; Goh Anna, als je het maar naar je zin hebt. Nee, gebeurt niet. Wat ik dus wil om een geluksmoment te krijgen over de “baan situatie”, is dat ik ga accepteren dat ik de grens heb bereikt, career-wise, voor dit moment, JA! En het betekent dus niet dat dit voor altijd zal blijven. Alleen als ik mij daar goed bij voel. Voor wie moet ik “meer” doen als ik daar helemaal niet gelukkiger van word?! Daarnaast heb ik volledig geaccepteerd, met tevredenheid, dat ik een andere kant van mijzelf heb ontdekt waar ik mijn ziel en creativiteit in kan leggen en waar ik trots op mag zijn. (Van mijzelf note bene)

De minst -zeg gerust “niet”- Geaccepteerde wat is de therapie. De diagnose(s). Het niet kunnen accepteren wie ik ben. Ontevreden zijn over mijn persoonlijkheid, uiterlijk en stel hersens. Altijd oordelen, altijd heel streng zijn, nooit is iets goed genoeg. Geen keuzes kunnen en/of willen maken. Geen verantwoordelijkheden dragen. Het bezitten van een angst waar ik niet eens mijn vinger op kan leggen. – Waarom schrik ik continu over alles wat onverwachts is – Het onbezorgd zijn, de kleine dingen die ik niet kan voelen en ervaren. Zoals het lachen, ECHT lachen. Of zoiets als genieten… niks gaat zonder nadenken.

ik ben er nog niet, ik kan (nog) niet alles accepteren, maar het komt wel.. zeggen ze!

Volgende week ga ik wat meer in op de doelen die ik zou willen behalen en welke kant ik bij mijzelf heb ontdekt die ik verder wil gaan ontdekken.

 

With Love,

 

Anna

Leave a Reply

Your email address will not be published.

CommentLuv badge