home,  Whatever life throws at you

Zelfacceptatie

Een van de doelen die ik had bij de start van deze blog is dat ik wil groeien als mens. Groeien in zelfliefde, mijn ambities verder ontdekken, groeien in het contact met mensen etc etc. Op dit moment probeer ik mijzelf wat meer liefde te geven. Naast de therapieën probeer ik zoveel mogelijk vaardigheden in te zetten om te leren houden van mijzelf. En ja, het klinkt wat zweverig en nee zo ben ik eigenlijk niet, maar hoe omschrijven we dit dan.. ? Anyways… Bij alles wat ik lees, van alle therapieën die ik krijg en ook wat andere mensen allemaal zeggen, is dat ik mijzelf moet accepteren. Accepteren hoe jij bent als mens met alle eigenschappen van dien. Dus ook de mindere eigenschappen, iedereen heeft ze. Maar, hoe kan je jezelf accepteren als jij jezelf helemaal niet zo leuk vindt?

Ik ben heel mijn leven al streng voor mijzelf geweest, maar tijdens en na de depressie is deze strengheid een soort van eigen leven gaan leiden. Streng zijn voor je zelf is op zich een goede eigenschap, mensen hebben die strengheid vaak ook ergens voor nodig. Het kan je helpen om bepaalde doelstellingen te behalen in het leven. Alleen mocht ik niets meer van mijzelf. Die strenge kant verbood mij zelfs om te genieten van de kleinste dingen. Ik moest mijzelf vaak straffen als ik wat leuks ging doen met mijn vriendje of familie, of als ik net even te hard gelachen had. In die periode was het vooral heel erg donker. Gelukkig heb ik er iets meer controle over kunnen krijgen en kan ik steeds beter inzien dat het goed en gezond is om plezier te hebben. Goed, wat ik eigenlijk wil zeggen is, die strenge kant van mij heeft zoveel invloed dat ik regelmatig in mijn eigen gedachten verdwaald ben. Omdat de gedachtes zoveel negatieve invloed hebben kan ik mijzelf dus ook lastig accepteren over hoe ik nu ben als mens.

Ik moet het dus leren om mijzelf liefde te kunnen en ook mogen geven. Pff, dat klinkt ook al zo zweverig. But if that is what it takes… Er zijn veel hulplijnen die aanraden om het wat tastbaarder te maken, door het op te schrijven of hardop zeggen en vervolgens op te nemen. Ieder zo zijn eigen ding, dat is goed want niemand is het zelfde! Ik doe het volgens de methode van Linehan. Ik heb al eerder een blog geschreven met een vaardigheid van haar. Het is iets wat je compleet moet doen met je hart, lichaam en geest.

Dit is een methode die vaak wordt toegepast bij een bepaalde crisis. Het gaat om het accepteren van het huidige moment (dit betekend niet dat het alleen bij een momentopname kan natuurlijk) en het ondervinden dat je verder mag gaan. Dat je klaar bent om veranderingen in te zetten. Wanneer er duidelijk is wat de acceptatie in zal houden voor jou al persoon maakt Linehan deze vaardigheid duidelijk in twee fases .

Wat moet volgens jou worden geaccepteerd?

  • De werkelijkheid is zoals ze is (de feiten over het verleden en heden zijn de feiten, ook als je ze niet leuk vindt).
  • De toekomst van iedereen heeft zo zijn beperkingen (maar alleen realistische beperkingen hoeven te worden geaccepteerd).
  • Alles heeft een oorzaak (ook gebeurtenissen en situaties die pijn en leed veroorzaken).
  • Ook met pijnlijke gebeurtenissen kan het leven de moeite waard zijn.

De vervolgstap is: waarom je de realiteit moet accepteren?

  • Door de realiteit af te wijzen verandert de realiteit niet.
  • Om de realiteit te kunnen veranderen moet je haar eerst accepteren.
  • Pijn is onvermijdelijk; het is de methode van de natuur om aan te geven dat er iets mis is.
  • Door de realiteit af te wijzen, verandert pijn in lijden.
  • Weigeren om de realiteit te accepteren kan ervoor zorgen dat je klem blijft zitten in ongelukkig zijn, verbittering, woede, verdriet, schaamte of andere pijnlijke emoties.
  • Acceptatie kan tot verdriet leiden, maar meestal volgt daarna een diepe kalmte.
  • Het pad uit de hel loopt via de ellende. Door te weigeren de ellende te accepteren die hoort bij uit de hel klimmen, val je terug in de hel.

Helaas is het niet zo dat als je dit voor jezelf duidelijk hebt gemaakt en/of uitgeschreven, dat er direct een acceptatie is. Wel worden de  moment dragelijker. Wanneer dit keer op keer herhaalt wordt, al is het in je hoofd of lees je het terug op papier, dan komt er een moment dat je er klaar voor bent om de realiteit de accepteren. Het heeft echt tijd nodig, want ook ik heb de realiteit nog niet volledig kunnen accepteren. De tijd leert vanzelf. EN Probeer niet al te streng zijn voor jezelf, dat probeer ik ook….

One Comment

Geef een reactie